Ինչու՞ Քոչարյան Ռոբերտին չթողեցին արտերկիր մեկնել:
Ինչու՞ Կարապետյան Սամվելը, Ծառուկյան Գագիկն ու Քոչարյան Ռոբերտը պետք է «հացին կակա ասեն»:
Հետընտրական Հայաստանում ծագած այս հարցերը պետք է պատասխան ունենան:
Եթե ադրբեջանցի բարձրաստիճան պաշտոնյան Հայաստան է գալիս, ապա, ամենայն հավանականությամբ, այցը հրատապ է: Հակառակ դեպքում, կարող էր, չէ՞, հեռախոսով շփվել: Եվ, եթե այցը հրատապ է, ապա ենթադրաբար ինչ-որ բան է պատահել կամ նախատեսվում է որ պատահի: Իսկ միգուցե Հաջիևն ինչ-որ փաստաթուղթ, իր կամ գումա՞ր էր բերել: Չէ որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև փոստային կապն ու դրամային փոխանցումների բանկային համակարգն առայժմ բացակայում են: Անկեղծ` չգիտեմ ինչու էր եկել Հաջիևը: Եվ որպես մարդիկ գուշակություններով չզբաղվեն, կարելի է, չէ՞, հասարակությանը տեղեկացնել Հաջիևի այցի նպատակի վերաբերյալ:
Նույնը` Քոչարյան Ռոբերտի մասով: Անկախ վերջինիս հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից, փաստենք, որ Քոչարյանի ղեկավարած դաշինքի օգտին քվեարկել է շուրջ 145 000 ՀՀ քաղաքացի: Ընդ որում, Քոչարյան Ռոբերտն այլևս ՀՀ ԱԺ-ի պատգամավոր է: Ինչպե՞ս կարելի է առանց պատշաճ բացատրությունների արգելել մարդու, առավելևս` պատգամավորի, ազատ տեղաշարժը: Պարադոքսալ է, որ Հաջիևը Հայաստան ազատ ելք ու մուտք ունի, իսկ Քոչարյանը` ոչ:
Վերջապես` ուզենք, թե չուզենք, Կարապետյան Սամվելը, Ծառուկյան Գագիկն ու Քոչարյան Ռոբերտը միասին վայելում են ընտրությանը մասնակցած ՀՀ քաղաքացիների շուրջ 40%-ի վստահությունը: Ի՞նչ է նշանակում «նրանք պետք է հացին կակա ասեն»: Եթե չեմ սխալվում, Նոր Հայաստանում, նույնիսկ` քրեակատարողական հիմնարկներում, «հացին կակա» չեն ասում: Թե՞ սխալվում եմ: Ամեն դեպքում, այս պնդումը ևս բացատրության կարիք ունի:
Կարծում եմ` օրվա իշխանությունը, կտրվելով հասարակությունից, անտեսելով հասարակությանը, մեծ սխալ է թույլ տալիս: Արդյունքում` վերջինիս նկատմամբ տոտալ անվստահություն է առաջանում: Օրինակ` ես ինձ երբեք չէի պատկերացնի նշածս անձանց փաստաբանի դերում, եթե օրվա իշխանությունն իր տեղում լիներ:
Կարեն Հեքիմյան